در حال بارگذاری...
CATEGORY
۲۲ مقاله
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ نوزادی رو میبینید که بهجای غاتیغاتی کردن یا تلاش برای جلب توجه با صداهای بامزه، در سکوتی عمیق فرو رفته و به گوشهای خیره شده. اطرافیان ممکنه بگن «چقد بچهی آرومیه!»، اما در دنیای روانشناسی، این سکوت بیشازحد گاهی صدای بلند یک فریاد برای کمک هست که از غفلت و تروما خبر میده.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ کودک زمین میخوره و با گریه به سمت شما میدوه، همین که او رو در آغوش میگیرید و چند کلمه آروم میگید، انگار تمام دردش ناپدید میشه. اما آیا این فقط یک تسکین عاطفیه؟ یا در اعماق بدن او، اتفاقات بیولوژیک واقعی در حال رخ دادنه؟
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی در روزهای انتظار برای آمدن فرزندتان، در سکوت به اتاق نوزاد خیره میشوید و با وجود تمام شور و شوق درونتان، باری از نگرانیهای ناگفته درباره نقش جدیدتان روی شانههای خود حس میکنید.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی در میان لیست بلندبالای خریدهای سیسمونی و کارهای عقبافتاده خانه، روی مبل مینشینید و از شدت خستگی حتی حوصله نفس کشیدن هم ندارید، با خودتان فکر میکنید کی قرار است به فکر آرامش روان خود من باشد.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی کودک در خانه زمین میخورد یا بیقراری میکند، ناخودآگاه همه چشمها به سمت مادر میچرخد تا ببیند چطور او را آرام میکند، در حالی که پدر در سکوت، از زاویه دیگری نظارهگر این طوفان کوچک است.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی از سر کار به خانه برمیگردید، از شدت خستگی حتی توان برداشتن کیفتان را ندارید و پسر نوپاتان با جیغ و بهانهگیری به پایتان چسبیده است، بدون اینکه بدانید در آن لحظه دقیقاً چه چیزی از شما میخواهد.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: کودکی که با کوچکترین مخالفت یا مشکلی، کنترلش را از دست میدهد، صندلی را پرت میکند و در میان سیلاب خشم و هیاهو، اصلاً نمیتواند بگوید چه چیزی درونش میگذرد؛ لحظهای که طوفان هیجانات چنان او را احاطه کرده که انگار خودش هم از این آشوب ترسیده است.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که بعد از تجربهی تلخ از دست دادن فرزندش، در سکوت خانه به لباسهای کوچک و دستنخورده خیره شده و حس میکند تمام دنیایش یکشبه آوار شده است؛ لحظهای که سنگینی این داغ، نفس کشیدن را هم برایش دشوار میکند.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: پدری که بعد از یک روز کاری طولانی وارد خانه میشود و به جای بازی خشک و خشن، روی زمین کنار کودک مینشیند، با دستهای بزرگش اسباببازی را تکان میدهد و دقیقاً میفهمد چرا کودک از صدای بلند جاروبرقی ترسیده است؛ مهارتی که شاید سالها فکر میکردیم انحصاراً در دست مادران است.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: پدری که بعد از روزها کار و شبهای بیخوابی، با چهرهای درهمرفته و نگاهی کلافه در خانه قدم میزند؛ مردی که همهی انتظارها از او میخواهد کوه استواری باشد، اما در سکوت، زیر بار سنگین خستگی و تنهایی خرد میشود.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که بعد از خواباندن کودک، در سکوت خانه روی زمین مینشیند، سرش را میان دستهایش میگیرد و با خودش فکر میکند که دیگر حتی یک قطره انرژی برای روز فردا ندارد؛ لحظهای که خستگی از حد گذشته و احساس گناه برای بریدن، تمام وجودش را پر کرده است.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که بعد از یک روز پر از استرس و درگیریهای فکری، ناگهان متوجه میشود که ساعتهاست با کودکش کلامی صمیمانه نداشته و نگاهشان پر از فاصلهای سرد و غریبانه شده است.