در حال بارگذاری...
روانشناس و رواندرمانگر تحلیلی کودک و نوجوان
صادق گلرو، روانشناس و رواندرمانگر تحلیلی است و در کار بالینی خود بر رویکردهای روانپویشی، دلبستگی و ذهنیسازی تمرکز دارد. او به تجربههای هیجانی انسان در بستر رابطه، بهویژه رابطه کودک و والد، توجه میکند و تلاش میکند فضایی فراهم کند که در آن فرد بتواند خود را بهتر بشناسد و تجربههای درونیاش را معنا کند.
مدرک تحصیلی: کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی
کلینیک / سازمان: https://agahclinic.com/psychologists/tehran-psychologists/%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af-%d8%b5%d8%a7%d8%af%d9%82-%da%af%d9%84-%d8%b1%d9%88/
انسان در رابطه با دیگری، خودش را بهتر میشناسد.
۶۰ مقاله
آخرین انتشار: ۲۵ مرداد ۱۴۰۵
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ پشت در مهدکودک ایستادهاید، صدای بازی و خندهی بچهها از داخل میاد، اما یک دلشوره عجیب دارید. از خودتون میپرسید: «اگه کودکم گریه کنه، کسی بغلش میکنه؟»، «آیا اینجا واقعاً براش امنه؟» یا «مربیها چقد به احساساتش اهمیت میدن؟» این نگرانیها نشونهی حساسیت شماست، نه وسواس.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ مادری که در یک روستای دورافتاده زندگی میکنه و نگران کابوسهای شبانه فرزندش هست، لپتاپ رو باز میکنه تا با متخصصی در آن سوی کشور صحبت کنه. در دنیای امروز، اتاق درمان دیگر لزوماً چهاردیوار کلینیک نیست و کاناپهی روانکاوی میتواند در هر خانهای که اینترنت دارد، پهن شود.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ کودکی رو میبینید که ساعتها با چند تکه لگو یا عروسکهای کهنه خلوت کرده و داستانی غریب رو روایت میکنه. در نگاه اول، این فقط یک بازی ساده به نظر میاد، اما برای کودکی که تروما یا آسیب سختی رو تجربه کرده، این لحظات دقیقاً همان جایی هست که او داره با تمام توانش برای بقای روانی خودش میجنگه.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ نوزادی رو میبینید که بهجای غاتیغاتی کردن یا تلاش برای جلب توجه با صداهای بامزه، در سکوتی عمیق فرو رفته و به گوشهای خیره شده. اطرافیان ممکنه بگن «چقد بچهی آرومیه!»، اما در دنیای روانشناسی، این سکوت بیشازحد گاهی صدای بلند یک فریاد برای کمک هست که از غفلت و تروما خبر میده.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ کودک زمین میخوره و با گریه به سمت شما میدوه، همین که او رو در آغوش میگیرید و چند کلمه آروم میگید، انگار تمام دردش ناپدید میشه. اما آیا این فقط یک تسکین عاطفیه؟ یا در اعماق بدن او، اتفاقات بیولوژیک واقعی در حال رخ دادنه؟
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ کودک نوپاتون با هیجان به سمت اسباببازی جدیدش میره، اما هر چند ثانیه یکبار سرش رو برمیگردونه تا مطمئن بشه شما هنوز اونجا نشستید. اون نگاه کوتاه، فقط یک عادت ساده نیست؛ بلکه نشونهای از یک جریان الکتریکی و شیمیایی پیچیده در اعماق مغز اونه.
رشد هیجانی و دلبستگی کودک
شاید این صحنه براتون آشنا باشه؛ کودک وسط خانه روی زمین افتاده و با تمام وجود گریه میکنه. اطرافیان میگن «اعتنا نکن، لوس میشه»، اما قلب شما چیز دیگری میگه. چطور باید رفتار کنیم؟
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی در روزهای انتظار برای آمدن فرزندتان، در سکوت به اتاق نوزاد خیره میشوید و با وجود تمام شور و شوق درونتان، باری از نگرانیهای ناگفته درباره نقش جدیدتان روی شانههای خود حس میکنید.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی در میان لیست بلندبالای خریدهای سیسمونی و کارهای عقبافتاده خانه، روی مبل مینشینید و از شدت خستگی حتی حوصله نفس کشیدن هم ندارید، با خودتان فکر میکنید کی قرار است به فکر آرامش روان خود من باشد.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی در ماههای بارداری دستتان را روی شکم میگذارید و در میان هجوم افکار و نگرانیهای روزمره از آینده، از خودتان میپرسید آیا این تنشها به فرزند کوچک درون شکمم هم میرسد یا نه.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی نوجوایتان با شوق از دوستی جدید در مدرسه تعریف میکند، ناخودآگاه در ذهنتان حساب میکنید که پدر و مادر آن دوست چقدر با معیارهای شما همخوانی دارند و چطور باید این رابطه را هدایت کنید.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: وقتی کودک در خانه زمین میخورد یا بیقراری میکند، ناخودآگاه همه چشمها به سمت مادر میچرخد تا ببیند چطور او را آرام میکند، در حالی که پدر در سکوت، از زاویه دیگری نظارهگر این طوفان کوچک است.