در حال بارگذاری...
CATEGORY
۵ مقاله
شاید این صحنه برایتان آشنا باشد: کودکی که با کلافگی اسباببازیها را به این سو و آن سو پرتاب میکند و والدینی که درمانده از رفتارهای او، به دنبال پاسخی برای این آشفتگی درونی میگردند؛ لحظاتی که کلمات برای بیان طوفانهای عاطفی کودک قاصرند و نیاز به زبانی عمیقتر برای شنیده شدن احساسات داریم.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که با نیت خیرخواهی اصرار دارد کودکش از روی لجبازی گریه میکند، در حالی که در دنیای درونی کودک تنها یک احساس سادۀ دلتنگی و خستگی موج میزند که والد توانایی دیدن آن را ندارد.
شاید این صحنه برایتان آشنا باشد: مادری که بعد از ساعتها تحمل گریهها و بهانهگیریهای کودک، با قلبی مالامال از خستگی و کلافگی روی صندلی مینشیند و با درماندگی با خود زمزمه میکند: «اصلاً نمیفهمم چرا اینقدر لجبازی میکند... من که همهچیز برایش فراهم کردهام، پس چه مرگش است؟»
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که بعد از خواندن کتابهای فرزندپروری، با دلهره به ساعت نگاه میکند تا مبادا لحظهای از کودک دور بماند؛ نگرانی عمیقی که ریشه در دههها تلاش علمی برای درک اهمیت بودن در کنار فرزند دارد.
شاید این صحنه براتون آشنا باشه: مادری که با شنیدن خبر دردناک آزار یا رنج یک کودک، ناخودآگاه تلویزیون را خاموش میکند یا به جای روبهرو شدن با فاجعه، ترجیح میدهد فکر کند «همچنان همهچیز در دنیا خوب است»، چون تحمل بار آن رنج برایش غیرقابلتحمل است.